zachodzi potrzeba zbadania dalszego odcinka przelyku

Rury długie są niedogodne do wprowadzenia, w czasie którego musimy pokonywać dość duży opór języka i pierwszej cieśni przełyku Jackson-Chevalier unika tego u dzieci w ten sposób, że wprowadza najpierw laryngoskop, za pomocą którego uciska język i odciąga nagłośnię ku przodowi, a następnie po laryngoskopie wprowadza rurę ezofagoskopu. Jak widzimy więc, posługiwanie się rurami długimi jest trudne. Inni autorowie wprowadzają rur y główne długości od 12-18 cm, za pomocą których osiągają górny odcinek przełyku. Jeśli zachodzi potrzeba zbadania dalszego odcinka przełyku, wówczas wprowadzają przez rury główne bez wydobywania ich na zewnątrz rurę przedłużającą rury zasadnicze do 40 i więcej cm. Jakkolwiek ten system rur jest bardzo dogodny do wprowadzania, to jednak ma znów tę niedogodność, że światło rur przedłużających jest węższe od światła rur głównych. Stanowi to również pewne utrudnienia, ponieważ w rurach przedłużeniowych mamy mniejsze pole widzenia, słabsze oświetlenie, mniejszą przestrzeń dla wprowadzania przyrządów operacyjnych. Odgrywa to wielką rolę przede wszystkim w rurach wąskich, którymi zmuszeni jesteśmy posługiwać się u dzieci. [patrz też: pokrowce antyroztoczowe, kotwy do drzwi, badania psychologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: badania psychologiczne kotwy do drzwi pokrowce antyroztoczowe