Natezenie tonów górnych

Do pomiarów klinicznych najzupełniej wystarcza zakres częstości od 125-10000 Hz. Skala natężeń pozwala nastawiać ton w skokach co 5 db (lub co 2,5 db) w zakresie kilkudziesięciu db (dla niższych częstości od ó0 do 80 db, powyżej 1000 Hz 90 db). Dla zapewnienia ujednostajnienia pomiarów nie dopuszcza się do sprzedaży przyrządów o mniejszej dynamice niż podana oraz przyrządów o znaczniejszych odchyleniach pod względem natężenia i częstości od wielkości zaznaczonych na tarczach (najwyższe dopuszczalne odchylenia częstości – do 5%, dla natężeń – 5 db łącznie dla całej skali i 1,5 db dla jednego skoku 5 db). Natężenie tonów górnych, towarzyszących tonowi podstawowemu, powstających w wielu audiometrach, nie może przekraczać określonego poziomu (40 db poniżej tonu podstawowego). Należałoby dążyć do zaostrzenia wymagań na ó0 db. Continue reading „Natezenie tonów górnych”

Technika badania audiometrycznego

Technika badania audiometrycznego przeważnie nie jest doceniana dostatecznie. Audiogramy jednego i tego samego chorego wykonane w niedużych odstępach czasu przez różne osoby mogą bardzo różnić się między sobą. Aby wyniki mogły się powtarzać, konieczne jest zachowanie pewnych warunków i zasad badania: 1) pomieszczenie, w którym odbywa się badanie winno być izolowane od wszelkich hałasów zewnętrznych. Do pomiarów klinicznych nie jest konieczna cisza bezwzględna. Obniżenie poziomu zakłóceń w kabinie do 20 db jest wystarczające. Continue reading „Technika badania audiometrycznego”

Badanie audiometryczne u dzieci

Badanie audiometryczne u dzieci rzadko daje wyniki nawet w przybliżeniu poprawne. Trudność skupienia uwagi jest zbyt duża. Wyniki otrzymane u osób dorosłych mało inteligentnych mają minimalną wartość diagnostyczną, Dokładność podawania progu słuchowego przez osoby źle słyszące i o prawidłowym słuchu jest prawie ta sama (około 5 db). Najściślej podają progi słuchowe osoby z niedosłuchem, spowodowanym zaburzeniem percepcji. Za istotną poprawę uchu, np. Continue reading „Badanie audiometryczne u dzieci”

Wiekszosc audiometrów pozwala po okresleniu progowego natezenia odczytac na tarczy natezen

Większość audiometrów pozwala po określeniu progowego natężenia odczytać na tarczy natężeń, tonów wielkość straty w db. W innych audiometrach (francuskie) punkt zerowy (próg) dla każdej częstości jest w innym miejscu tarczy stałej i do tego punktu należy odwrócić stratę w db, odczytywaną na tarczy ruchomej. Badanie audiometrem o nieustalonych punktach częstości, lecz o ciągłym szeregu tonów jest odmienne; podaje się do słuchawki jakiś ton (dobrze jest zaczynać od 1OOO Hz) o natężeniu ponadprogowym, dobrze przez chorego słyszalnym. Badanemu poleca się tak długo trzymać wciśnięty guzik przycisku ręcznego, jak długo jest słyszalny ton. Obracając tarczą częstości sprawdzamy słyszalność tonów całej skali audiometrycznej na danym poziomie natężenia. Continue reading „Wiekszosc audiometrów pozwala po okresleniu progowego natezenia odczytac na tarczy natezen”

Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite

Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier są jednolite, długości od 20 cm do 45 cm, bez rur przedłużających. Roberts wprowadził rury owalne szerokości do 1ó mm z oświetleniem Jacksona. Można by jeszcze wspomnieć o ezofagoskopie zbudowanym na zasadzie cystoskopu, a więc oświetlonym za pomocą lampki umieszczonej na końcu pryzmatu, który ze względu na skomplikowane oświetlenie i niemożność bezpośredniego wykonywania zabiegów wewnątrz rury ezofagoskopowej nie zyskuje szerszego zastosowania. Trudną jest rzeczą ocenić, który z wyżej opisanych ezofagoskopów najlepiej odpowiada swemu zadaniu, gdyż żaden z nich nie jest tak doskonały, by nam pozwolił z łatwością i bez wielkiej wprawy wykonać każdą ezofagoskopię. Dlatego też na pierwszy plan w wykonaniu ezofagoskopii wysuwa się osobista wprawa i zręczność operatora, który, posługując się tym lub innym ezofagoskopem, stawia rozpoznanie i wykonuje zabieg operacyjny. Continue reading „Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite”

kilka pozycji chorego podanych przez róznych autorów jako najdogodniejsze do ezofagoskopii.

Znamy dotychczas kilka pozycji chorego podanych przez różnych autorów jako najdogodniejsze do ezofagoskopii. Najbardziej typowe są następujące: 1) siedząca (w krzesełku Briiningsa); 2) leżąca na boku; 3) siedząca na krześle jak na koniu; 4) leżąca na grzbiecie, najczęściej używana; 5) leżąca na brzuchu (podana przez Żukowa w 1924 r. ). Wybór pozycji chorego zależy od systemu ezofagoskopu, którym się posługujemy. Pozycja chorego siedząca zarówno Briiningsa jak i Mouretanie są dogodne z tego powodu, że ślina ścieka do gardła i krtani i wywołują kaszel, skutkiem czego jesteśmy nieraz zmuszeni ezofagoskopię przerwać, Ponadto możliwość ruchów chorego tułowiem utrudnia również ezofagoskopię. Continue reading „kilka pozycji chorego podanych przez róznych autorów jako najdogodniejsze do ezofagoskopii.”