Natezenie tonów górnych

Do pomiarów klinicznych najzupełniej wystarcza zakres częstości od 125-10000 Hz. Skala natężeń pozwala nastawiać ton w skokach co 5 db (lub co 2,5 db) w zakresie kilkudziesięciu db (dla niższych częstości od ó0 do 80 db, powyżej 1000 Hz 90 db). Dla zapewnienia ujednostajnienia pomiarów nie dopuszcza się do sprzedaży przyrządów o mniejszej dynamice niż podana oraz przyrządów o znaczniejszych odchyleniach pod względem natężenia i częstości od wielkości zaznaczonych na tarczach (najwyższe dopuszczalne odchylenia częstości – do 5%, dla natężeń – 5 db łącznie dla całej skali i 1,5 db dla jednego skoku 5 db). Natężenie tonów górnych, towarzyszących tonowi podstawowemu, powstających w wielu audiometrach, nie może przekraczać określonego poziomu (40 db poniżej tonu podstawowego). Należałoby dążyć do zaostrzenia wymagań na ó0 db. Continue reading „Natezenie tonów górnych”

Ostatnie slyszane natezenie przyjmuje sie zaprogowe

Ostatnie słyszane natężenie przyjmuje się zaprogowe. Określanie progu przez przejście od tonu niesłyszalnego przez chorego do coraz głośniejszego daje znacznie wyższe wartości progowe. Pomiar progu należy powtarzać 2 lub 3 razy posługując się w międzyczasie wyłącznikiem dodatkowym, aby sprawdzić uwagę chorego i wiarygodność jego odpowiedzi. Wyniki zapisuje się na gotowych formularzach. Schematem audiogramu najczęściej używanym jest schemat, na którym próg słuchowy ucha prawidłowego przedstawiony jest jako prosta pozioma oznaczona przez O (zero db utraty słuchu), a po te j prostej notuje się dla każdej częstości oddzielnie stratę słuchową w db. Continue reading „Ostatnie slyszane natezenie przyjmuje sie zaprogowe”

Rury glówne ezofagoskopów Briiningsa

Oświetlony w ten sposób ezofagoskop wprowadzamy pod kierunkiem wzroku przez jamę ustną, gardłową i odchylając nagłośnię ku przodowi wsuwamy koniec rury poza chrząstki nalewkowe do dolnego odcinka jamy gardłowej, gdzie pokonując opór pierwszej cieśni przełykowej na wysokości chrząstki pierścieniowej, wchodzimy do światła właściwego przełyku, przebiegającego poniżej. Do tej grupy ezofagoskopów należy ezofagoskop Briiningsa, Kahler-Leitera, Haslingera, Negusa i modyfikacje tych systemów. Rury główne ezofagoskopów Briiningsa i Kahler-Leitera oraz Haslingera mają najwyżej 25 cm długości. Możemy je jednak przedłużyć przez wprowadzenie rury przedłużającej, wysuwanej przez rurę główną do 45 cm, co nam pozwala przejrzeć całą długość światła przełyku i wejść do żołądka. Trzecią grupę stanowią ezofagoskopy 21 oświetleniem umieszczonym wewnątrz rury, a mianowicie na jej końcu. Continue reading „Rury glówne ezofagoskopów Briiningsa”

Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite

Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier są jednolite, długości od 20 cm do 45 cm, bez rur przedłużających. Roberts wprowadził rury owalne szerokości do 1ó mm z oświetleniem Jacksona. Można by jeszcze wspomnieć o ezofagoskopie zbudowanym na zasadzie cystoskopu, a więc oświetlonym za pomocą lampki umieszczonej na końcu pryzmatu, który ze względu na skomplikowane oświetlenie i niemożność bezpośredniego wykonywania zabiegów wewnątrz rury ezofagoskopowej nie zyskuje szerszego zastosowania. Trudną jest rzeczą ocenić, który z wyżej opisanych ezofagoskopów najlepiej odpowiada swemu zadaniu, gdyż żaden z nich nie jest tak doskonały, by nam pozwolił z łatwością i bez wielkiej wprawy wykonać każdą ezofagoskopię. Dlatego też na pierwszy plan w wykonaniu ezofagoskopii wysuwa się osobista wprawa i zręczność operatora, który, posługując się tym lub innym ezofagoskopem, stawia rozpoznanie i wykonuje zabieg operacyjny. Continue reading „Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite”

ezofagoskop z podwójnym oswietleniem

Znacznie lepsze oświetlenie mamy w wąskich rurach ezofagoskopu Jacksona-Chevalier i Robertsa, w którym mała lampeczka wprowadzona na cienkiej nasadce nieco krótszej niż długość rury oświetla jasno koniec rury i pole widzenia około 2-4 cm głębiej. Oświetlenie to nie słabnie mimo wprowadzenia szczypczyków do wnętrza rury. Czynnik ten odgrywa pierwszorzędną rolę w wąskich rurach, którymi zmuszeni jesteśmy posługiwać się u dzieci. Z tego też powodu zaczynają niektórzy autorowie posługiwać się ezofagoskopem z podwójnym oświetleniem, a mianowicie zewnętrznym i wewnętrznym. Ten też system ezofagoskopu z podwójnym oświetleniem, a mianowicie zewnętrznym do diagnostyki, a wewnętrznym do zabiegów, powinien zająć w przyszłości naczelne miejsce. Continue reading „ezofagoskop z podwójnym oswietleniem”

ZLAMANIE POD GUZKOWE KOSCI RAMIENIOWEJ

ZŁAMANIE POD GUZKOWE KOŚCI RAMIENIOWEJ a) Kilka uwag w sprawie rozpoznania i podziału złamań podguzkowych W wypadku gdy starsza kobieta nie może unieść ramienia po upadku zna bok, nie należy zadowalać się rozpoznaniem zwykłego stłuczenia, lecz myśleć, przede wszystkim o możliwości złamania podguzkowego. Prócz postaci podguzkowej można spotkać niekiedy odłamanie części główki pokrytej chrząstką na poziomie szyjki anatomicznej ; złamanie to występuje na tle osteoporozy starczej. W tych przypadkach polecamy od razu wykonanie 2 zdjęć w obu płaszczyznach przednio-tylnej i osiowej, tj. od strony pachy. Miarodajny obraz na zdjęciu. Continue reading „ZLAMANIE POD GUZKOWE KOSCI RAMIENIOWEJ”

Niekiedy te objawy sa jeszcze powazniejsze

Niekiedy te objawy są jeszcze poważniejsze. Oto głos psychologa lekarza: Niezaspokojenie potrzeby sensu życia przejawia się w stanach napięcia i może – podobnie jak w wypadku frustracji innych potrzeb – prowadzić do słabiej lub silniej zaakcentowanych zaburzeń nerwicowych. Za dowód na to, że teza ta nie jest pozbawiona podstaw, mogą służyć liczne przykłady nerwic, u których podłoża tkwi frustracja potrzeby sensu życia określana gdzie indziej jako frustracja egzystencjonalna (existencialni frustrace – por. S. Kratochvil, 1961). Continue reading „Niekiedy te objawy sa jeszcze powazniejsze”

SKUTKI I PRZYCZYNY ZALAMANIA

SKUTKI I PRZYCZYNY ZAŁAMANIA. o znaczeniu potrzeby sensu świadczą także skutki załamania się jego koncepcji. Mogą wtedy nastąpić powikłania emocjonalne i objawy neurasteniczne. Nieraz w praktyce poradniczej spotykałem ludzi – pisze lekarz – którzy będąc niezadowoleni z siebie, ulegając depresji lub zniechęceniu, tłumaczyli swoje niepowodzenie życiowe dziesiątkami przyczyn. Gdy w trakcie dłuższej rozmowy wysuwane przez nich przyczyny kolejno odpadały jako niewystarczające, zawsze pozostawała jedna. Continue reading „SKUTKI I PRZYCZYNY ZALAMANIA”