Rury glówne ezofagoskopów Briiningsa

Oświetlony w ten sposób ezofagoskop wprowadzamy pod kierunkiem wzroku przez jamę ustną, gardłową i odchylając nagłośnię ku przodowi wsuwamy koniec rury poza chrząstki nalewkowe do dolnego odcinka jamy gardłowej, gdzie pokonując opór pierwszej cieśni przełykowej na wysokości chrząstki pierścieniowej, wchodzimy do światła właściwego przełyku, przebiegającego poniżej. Do tej grupy ezofagoskopów należy ezofagoskop Briiningsa, Kahler-Leitera, Haslingera, Negusa i modyfikacje tych systemów. Rury główne ezofagoskopów Briiningsa i Kahler-Leitera oraz Haslingera mają najwyżej 25 cm długości. Możemy je jednak przedłużyć przez wprowadzenie rury przedłużającej, wysuwanej przez rurę główną do 45 cm, co nam pozwala przejrzeć całą długość światła przełyku i wejść do żołądka. Trzecią grupę stanowią ezofagoskopy 21 oświetleniem umieszczonym wewnątrz rury, a mianowicie na jej końcu. Ten system oświetlenia wprowadzony przez Jacksonabeualier w ostatnich latach zyskuje coraz więcej zwolenników. Świadczą o tym modyfikacje wprowadzone do systemu ezofagoskopu Jacksona-Chevalier i zmierzające do wprowadzenia podwójnego oświetlenia a więc wewnętrznego i zewnętrznego, które mogą być równocześnie i niezależnie od siebie stosowane w jednym ezofagoskopie. [więcej w: borówka amerykańska sadzonki, modna spódnica z wysokim stanem w rozmiarze xxl, wieszaki na medale ]

Powiązane tematy z artykułem: borówka amerykańska sadzonki modna spódnica z wysokim stanem w rozmiarze xxl wieszaki na medale