Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite

Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier są jednolite, długości od 20 cm do 45 cm, bez rur przedłużających. Roberts wprowadził rury owalne szerokości do 1ó mm z oświetleniem Jacksona. Można by jeszcze wspomnieć o ezofagoskopie zbudowanym na zasadzie cystoskopu, a więc oświetlonym za pomocą lampki umieszczonej na końcu pryzmatu, który ze względu na skomplikowane oświetlenie i niemożność bezpośredniego wykonywania zabiegów wewnątrz rury ezofagoskopowej nie zyskuje szerszego zastosowania. Trudną jest rzeczą ocenić, który z wyżej opisanych ezofagoskopów najlepiej odpowiada swemu zadaniu, gdyż żaden z nich nie jest tak doskonały, by nam pozwolił z łatwością i bez wielkiej wprawy wykonać każdą ezofagoskopię. Dlatego też na pierwszy plan w wykonaniu ezofagoskopii wysuwa się osobista wprawa i zręczność operatora, który, posługując się tym lub innym ezofagoskopem, stawia rozpoznanie i wykonuje zabieg operacyjny. Continue reading „Rury ezofagoskopu Jacksona-Chevalier sa jednolite”

Rury glówne ezofagoskopów Briiningsa

Oświetlony w ten sposób ezofagoskop wprowadzamy pod kierunkiem wzroku przez jamę ustną, gardłową i odchylając nagłośnię ku przodowi wsuwamy koniec rury poza chrząstki nalewkowe do dolnego odcinka jamy gardłowej, gdzie pokonując opór pierwszej cieśni przełykowej na wysokości chrząstki pierścieniowej, wchodzimy do światła właściwego przełyku, przebiegającego poniżej. Do tej grupy ezofagoskopów należy ezofagoskop Briiningsa, Kahler-Leitera, Haslingera, Negusa i modyfikacje tych systemów. Rury główne ezofagoskopów Briiningsa i Kahler-Leitera oraz Haslingera mają najwyżej 25 cm długości. Możemy je jednak przedłużyć przez wprowadzenie rury przedłużającej, wysuwanej przez rurę główną do 45 cm, co nam pozwala przejrzeć całą długość światła przełyku i wejść do żołądka. Trzecią grupę stanowią ezofagoskopy 21 oświetleniem umieszczonym wewnątrz rury, a mianowicie na jej końcu. Continue reading „Rury glówne ezofagoskopów Briiningsa”

Zasada ezofagoskopii Mileuliczu

Zasada ezofagoskopii Mileuliczu, to jest zasada bezpośredniego oświetlenia przełyku, rozszerzonego za pomocą metalowej prostej rury, utrzymała się do dziś niezmieniona w zastosowaniu do ezofagoskopii. Systemy ezofagoskopów Znane są różne systemy ezofagoskopów, które możemy podzielić na trzy gurpy. Pierwszą grupę stanowią ezofagoskopy z zatyczką, które wprowadza się do przełyku na ślepo pod kierunkiem czucia i oświetla się je albo za pomocą lampy czołowej, albo też za pomocą lampki umieszczonej ponad rurą, lecz już po wprowadzeniu do przełyku. Ten system dziś już właściwie wyszedł z użycia. Drugą grupę stanowią ezofagoskopy, które od początku do końca ezofagoskopii prowadzi się pod kierunkiem wzroku. Continue reading „Zasada ezofagoskopii Mileuliczu”

Kontrola sprawnosci sluchawek jest konieczna co pewien okres czasu

Kontrola sprawności słuchawek jest konieczna co pewien okres czasu. Z grubsza można ją przeprowadzić przez pomiary progów osób o prawidłowym i znanym nam słuchu, przy czym trzeba brać średnią z kilkunastu pomiarów. Właściwy sposób używania słuchawki w czasie badania przewodnictwa powietrznego winien być przestrzegany. Podczas badania tonami niższymi i średnimi (do 4000 Hz) słuchawka winna dość szczelnie przy legać do ucha, przy badaniu tonami wyższymi może na skutek zjawiska fal stojących wystąpić zmiana w słyszeniu tonu emitowanego przez słuchawkę. Nieduża zmiana odległości słuchawki od ucha pozwoli w takim przypadku na dokładny i ścisły pomiar progu. Continue reading „Kontrola sprawnosci sluchawek jest konieczna co pewien okres czasu”

powinnismy poslugiwac sie u dzieci rurami bez przedluzen

Z tego względu powinniśmy posługiwać się u dzieci rurami bez przedłużeń (Jacksona lub Robertsa), Nie mamy też jednolitego zapatrywania u różnych autorów, na to, jakie ma być zakończenie rur ezofagoskopu. Na ogół nowoczesne rury ezofaskopowe mają kształt ściętego końca rury, której brzegi powinny być dobrze wygładzone i zaokrąglone, by można było uniknąć uszkodzenia błony śluzowej, które się zdarza na tylnej ścianie u wejścia do przełyku. jackson-Chevalier, Roberts, Negus, Undrlc i inni nadali rurom swego ezofagoskopu koniec krótki ścięty z zaokrąglonymi brzegami, który łatwiej przechodzi przez wejście do cieśni przełykowych i nie powoduje obrażeń błony śluzowej. Haslinger, Roberts, Undric nadali rurom kształt owalny i długie ścięcie z zaokrąglonymi brzegami. Pozycja chorego w czasie ezofagoskopii Pozycja chorego w czasie ezofagoskopii może w wielkiej mierze ułatwić lub utrudnić wykonanie ezofagoskopii. Continue reading „powinnismy poslugiwac sie u dzieci rurami bez przedluzen”

zachodzi potrzeba zbadania dalszego odcinka przelyku

Rury długie są niedogodne do wprowadzenia, w czasie którego musimy pokonywać dość duży opór języka i pierwszej cieśni przełyku Jackson-Chevalier unika tego u dzieci w ten sposób, że wprowadza najpierw laryngoskop, za pomocą którego uciska język i odciąga nagłośnię ku przodowi, a następnie po laryngoskopie wprowadza rurę ezofagoskopu. Jak widzimy więc, posługiwanie się rurami długimi jest trudne. Inni autorowie wprowadzają rur y główne długości od 12-18 cm, za pomocą których osiągają górny odcinek przełyku. Jeśli zachodzi potrzeba zbadania dalszego odcinka przełyku, wówczas wprowadzają przez rury główne bez wydobywania ich na zewnątrz rurę przedłużającą rury zasadnicze do 40 i więcej cm. Jakkolwiek ten system rur jest bardzo dogodny do wprowadzania, to jednak ma znów tę niedogodność, że światło rur przedłużających jest węższe od światła rur głównych. Continue reading „zachodzi potrzeba zbadania dalszego odcinka przelyku”

Ezofagoskopie powinnismy wykonywac od poczatku do konca pod kontrola wzroku

Ezofagoskopię powinniśmy wykonywać od początku do końca pod kontrolą wzroku i obejrzeć dolny odcinek jamy gardłowej, wejście do przełyku górny odcinek przełyku, gdzie często ciała obce zatrzymują się. Jak wiadomo, wszyscy autorowie używają do ezofagoskopii jednolitych sztywnych metalowych rur, które różnią się jedynie długością i kształtem przekroju, gdyż jedne są owalne inne zaś okrągłe. Jedni autorowie posługiwali się i posługują rurami jednolitymi przeważnie trzech długości, zależnie od odległości miejsca schorzenia przełyku, najczęściej zaś do 20 cm, 30 cm i 45 cm. Za pomocą pierwszych osiągają górny odcinek przełyku, za pomocą zaś drugich średni, a trzecich – dolny odcinek aż do wpustu. O, tym, którą z tych trzech długości należy wybrać dla danego przypadku decydują badania pomocnicze jak zdjęcie rentgenowskie, bez i po podaniu płynu kontrastowego, które ma ustalić w przybliżeniu odległość miejsca schorzenia przełyku. Continue reading „Ezofagoskopie powinnismy wykonywac od poczatku do konca pod kontrola wzroku”

ezofagoskop z podwójnym oswietleniem

Znacznie lepsze oświetlenie mamy w wąskich rurach ezofagoskopu Jacksona-Chevalier i Robertsa, w którym mała lampeczka wprowadzona na cienkiej nasadce nieco krótszej niż długość rury oświetla jasno koniec rury i pole widzenia około 2-4 cm głębiej. Oświetlenie to nie słabnie mimo wprowadzenia szczypczyków do wnętrza rury. Czynnik ten odgrywa pierwszorzędną rolę w wąskich rurach, którymi zmuszeni jesteśmy posługiwać się u dzieci. Z tego też powodu zaczynają niektórzy autorowie posługiwać się ezofagoskopem z podwójnym oświetleniem, a mianowicie zewnętrznym i wewnętrznym. Ten też system ezofagoskopu z podwójnym oświetleniem, a mianowicie zewnętrznym do diagnostyki, a wewnętrznym do zabiegów, powinien zająć w przyszłości naczelne miejsce. Continue reading „ezofagoskop z podwójnym oswietleniem”